بهاء الدين محمد بن مؤيد بغدادي
22
التوسل إلى الترسل ( فارسى )
و تقديم ابواب سياست جز بر قانون معدلت راست نيايد ، كه لا ملك الا بالرجال و لا رجال الا بالمال و لا مال الا بالعمارة و لا عمارة الا ( بالعدل بالسياسة « 1 » ) . و محترفه و اهل اسواق را از تحمل اعباء مشاق محفوظ گرداند ، تا كارهاى خلايق كه بنفس خويش مباشر آن نتواند بود فرو نماند . و طوايف حشم و ابناء « 2 » متجنده كه نگهداران حريم دولت مملكت « 3 » و حافظان حوزهء ملكند - باندازهء ايشان در ثبات قدم بندگى و حق « 4 » خدمت - مراعات بواجب و رعايت جانب لازم دارد ، و همگنانرا بخوش سخنى و گشادهرويى بندهء مطواع و چاكر مخلص خويش گرداند ، كه دوستى مخدوم « 5 » جز بلطف معاشرت و مراعات زبان در دل خدمتكار جاى نگيرد ، ليكن وجهك بشا و كلامك لينا تكن احب اليهم ( من من « 6 » ) يعطيهم الذهب و الفضة ، و اتفاق كلمهء ايشان در تشمر خدمات دولت و توفر بر تحرى رضاى يكديگر حاصل دارد ، و بتسارع « 7 » و تجاذب « 8 » و مكاشحت « 9 » و مكاوحت « 10 » ايشان - كه از آن خللهاى بزرگ خيزد و باستظهار آن خصمان چيره شوند - همداستان نباشد ، كه در عهود سالفه هر فساد كه بحريم ملك « 11 » راه يافته است تباشير « 12 » آن از مداحات « 14 » كبرا و معادات امراى حشم بود « 15 » يك با ديگر ، و نص قرآن مصدق اين مقال و محقق اين حال « 16 » ، عند قوله تعالى وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ « 17 » ، و اصحاب ديوان را بگويد تا مواجب « 18 » بر ايشان موفر دارند و از وجوه معتاد بوقت تمامت برسانند ، و از ظلم بر رعيت مستغنى گرداند « 19 » ، و در وقت اثبات و اطلاق و اعطا و انفاق بنفس « 20 » خويش استعراض لشكر و استكشاف حال هريك واجب شناسد ، و هركس را درخور مواجب ( چهارپاى و سلاح « 21 » ) بواجب طلب كند ، و بر اقتداء اقتضاء « 22 »
--> ( 1 ) بالسياسة و لا سياسة الا بالعدل . ( 2 ) و افراد . ( 3 ) ظ ، زايد است . ( 4 ) ضا ، قدم . ( 5 ) خداوندگار . ( 6 ) ممن . ( 7 ) ظ ، و بتنازع . ( 8 ) ش ، كشمكش . ( 9 ) ش ، مخاصمت . ( 10 ) ش ، مقاتله و مشاتمه . ( 11 ) ملكى . ( 12 ) ش ، اوايل . ( 14 ) ظ ، مداجات ( بمعنى دشمنى پنهان و نفاق ) . ( 15 ) بوده است . ( 16 ) ضا ، است . ( 17 ) ش ، نيروى شما . ( 18 ) ضا ، ايشانرا . ( 19 ) ظ ، گردانند . ( 20 ) نفس . ( 21 ) سلاح و چهارپاى . ( 22 ) ظ ، مقتضاى .